و كدورتى از ظلمات ابتعاد ، و حجابى از حجب ظلمانى و نورانى بر او ساتر نگرديده باشد . و نفس او متّصل به نفس امام ، بلكه مندكّ و فانى در او باشد . بنابراين هر چه را انجام مىدهد گويا خود امام انجام داده است ، و هر گفتارى از او سر مىزند ، زبان نفس امام عليه‌السّلام است كه از اين دريچه و مظهر خاصّ ظهور و بروز مىيابد ، و هر آنچه بر ضمير منيرش خطور مىنمايد ، تراوش فيوضات نفس امام است و بس ! و به ديگر سخن و در يك كلام : يك حقيقت واحده ( كه همان مقام ولايت و احاطه و كلّيّت و نوارنيّت امام عليه‌السّلام است ) در دو مظهر و دو مجلى ظهور و تجلّى پيدا نموده ، و كردار و گفتار و افكار ولىّ را از آبشخوار زلال و سرچشمهء ماء معين خود سيراب مىنمايد . آرى ! اينچنين استادى مىتواند راهگشاى به ذات احديّت و حقيقت مقام ولايت مطلقه گردد . ديگر در اينجا بين ولايت و توحيد فرقى و امتيازى نخواهد بود . نه همچون شيخيّه كه قائل به افتراق و تمايز بين اين دو مفهوم و معنى مىباشند ، و اختلاف آن دو را اختلاف ماهوى مىدانند ؛ و رتبهء آن دو را متمايز از هم ، و توحيد را أعلى و اشرف از ولايت مىپندارند . تمام اين مسائل ، شرك و كفر و الحاد و بدور از مبانى اصيل و حقيقى و توحيدى اسلام و تشيّع است . روى اين اصل ، ديگر تفاوت بين گفتار استاد و امام معنى و مفهوم ندارد ؛ زيرا استاد و اصل و عارف كامل و ولىّ مندكّ و فانى در ولايت امام هر چه را مىگويد از امام مىگويد و هر چه را كه انجام مىدهد افاضهء رشحات وجودى امام عليه‌السّلام است . كلام استاد كلام امام ، و فعل او فعل امام ، و ضمير و سرّ و سويدايش ضمير امام خواهد بود . در اينجا تجلّى حقّ است در دو مرآت ؛ ظهور بىشائبهء نور وجود است در دو موجود . فقط اختلاف امام با استاد اختلاف در شواكل است ، اختلاف در صورت و عَرَض است ، اختلاف در مظاهر مُلكى و ناسوت است ؛ و آن وجههء مشتركهء بين آن دو بهيچوجه قابل تغيير و امتياز نخواهد بود ، و موجب افتراق و بينونت نخواهد شد .